"anlamadım ben bu hayatın nasıl geçtiğini"

"I don't know where this life went"

Cumhuriyet'in 20 yıldönümü kutlamaları için Izmirden Ankara'ya gelen izci gurubu.

The scout group that came from İzmir to Ankara for the 20th anniversary celebrations of the Republic.

01

​Annemin son fotoğraflarından biri. Ağustos 2023'te, 96 yaşında vefat etti. Hayatta kalan tek okul arkadaşı Müjgan'a annemin ölüm haberini verdiğimde, "Neclâ bizi çok erken bıraktı," demişti. Müjgan da 2025 yılında hayatını kaybetti.

Annemin son yıllarında bana söylediği bir başka cümle bu sayfanın başlığını belirledi: "Bu kadar uzun bir ömrün nasıl gelip geçtiğini anlayamadım."

Zamanın amansızca akıp gidişini yakalayan arkadaşım Michael'ın söylediği bir diğer cümle ise, çoktan geçmiş olanı geri getirme yönündeki nafile arzumu tarif ediyor: "Annenle geçirdiğin zamanın tadını çıkar, çünkü yarın burada olmayabilir."

21 yaşımdan beri yurt dışında, ondan —tüm ailemden geriye kalan tek insandan— uzakta yaşıyordum; yine de kendimi her zaman tartışmasız bir şekilde ona yakın hissettim. Sadece varlığıyla bile hayatıma ne kadar büyük bir destek olduğunu hiçbir zaman bilmedi.

Annem, genç Cumhuriyet'in örnek okullarından biri olan İzmir Kız Lisesi'nden mezun olduktan kısa bir süre sonra, 21 yaşında Ankara'da babamla evlenmiş. Üniversiteye gitme ümidini kesmişti. Anne ve babası artık hayatta değildiler.

01

One of the recent photographs of my mother. She passed away in August 2023 at the age of 96. When I told her only remaining school friend, Müjgan, about my mother’s death, she said: “Neclâ left us too soon.” Müjgân herself passed away in 2025.

Another sentence my mother spoke to me in her final years determined the title of this page: “I did not understand how such a long life could have passed by.”

And another, spoken by my friend Michael, in which he captured the inexorable fading of time, describes my futile desire to retrieve what has already passed: “Enjoy the time with your mother, for she may no longer be here tomorrow.”

Since the age of 21 I had been living abroad, far from her — the only person left from my entire family — yet I always felt unquestionably close to her. She never knew how immense her support was for my life, simply through her existence.

My mother married my father shortly after graduating from the girls’ lyceum in Izmir, one of the exemplary schools of the young Republic, at the age of 21. She had given up hope of going to university. Her parents were no longer alive.